تمام روزهای نبودت را
سپری کردم به امید آمدنت
اما اکنون
نا امیدم
نه از آمدنت
که از به خود آمدنت

اینجا
زن که باشی ... آرزو میکنی که باد بزند زیر موهای صاف و بلندت
یا که ... دانه های باران بچکد روی شانه های لختت
دلت می خواهد مردت، برای گفتن "دوستت دارم" ساده
دو دو تا چهار تا نکند تا ببیند پر رو می شوی یا نه؟

اینجا ایران است

مردمان با زبان مادری با تو سخن می گویند

به مهر به تو می نگرند و با نگاهشان حرفها می زنند

پیر زنان به روپوش سرخابی ت نگاه می کنند و با نگاه می گویند: اینجا ایران است

زنان جوان محجبه به ناخنهای بلند لاک زده ات نگاه می گنند و می گویند: دستهای سفیدت جبل توجه می کنند

مردان جوان عینکشان را جا بجا می کنند و می گویند: کاش اینجا ایران نبود

 

...

اینجا مردمان با نگاه حرف می زنند

سرزنش می کنند

تحسین می کنند

آرزو می کنند

 

به شاگردان دختر کلاس اول ابتدایی گفتم من را بکشند...

موهای بور ...چشمهای سبز و گوشواره هایم را کشیدند

به شاگردان پسر کلاس اول ابتدایی هم گفتم

...

 

 

من را کشیدند با میز و تخته سیاه و حروفی که یاد گرفته بودند!

در دفتر مدرسه معلمان پنجاه ساله از سکس به عنوان یک وظیفه یاد می کردند و هی اه اه و پیف پیف می کردند

... نتوانستم سکوت کنم و پرسیدم : چرا از آن لذت نمی برید

انگار که حرف عجیبی زده باشم سکوت کردند و بعد یکی به حرف آمد و گفت: وقتی ازدواج کنی می فهمی

....

 

..

این معلمان می خواهند چه چیز به فرزندانشان بیاموزند؟

این که زنان نباید لذت ببرند؟

نگاهت که می لغزد

چشمانم را میدزدم

نه از شرم ، که از ترس

ترس آنکه بماند آنجا و

بیافتد در دام نگاه پر پرسشت

که نگاهت به زبان آید

چه است تو را ؟

چه رازیست در دلت ؟

که دلم بلرزد از پی هم سخنی

تا بگویم با تو که چه غوغائیست

سلام

سلام نام خدا بود

و آن سوی در ....خدا منتظرم مانده بود

تا

با چشم گریانم مرا در آغوش کشد و

با سلام خوش آمد گوید

سلام نام خدا بود

کلمه عبور از مرز دنیا و راحت شدن از دلبستگی ها

 و سلام کلمه رهایی بود و رسیدن

و سلام کلمه گرم رهایی از تنهایی بود

.....

گفتند دیواری را فرض کن با دری بزرگ...آنسوی دیوار خداست...برای باز شدن در چه میگویی؟

...

سلام

زندگی یک بازی ست   بازی واقعیت ها

بازی حقیقت تلخ

بازی برد و باخت   بازی من و تو     تو و او    او و آن دیگری

زندگی تاوان است    تاوان گناه نکرده

تاوان خطای مرتکب شده در طی مسیر

زندگی مرگ است به شمار روزها

زندگی بازی ست    بازی عشق و عادت

                           بازی خشم و نفرت

                           بازی ترس و شهوت

زندگی دیگر آن نیست که سهراب می گفت

نمی دانم این سیاست است؟باور نمی کنم در کشورم که گمان میکردم امن است این اتفاقات دارد رخ می دهد
خب شما که می دانستید چه کسی انتخاب میشود چرا اینهمه مناظره و کارناوال در خیابان راه انداختید؟
چهارشنبه شب قبل از انتخابات همه جوانهای محلمان به خیابان ریخته بودند و شادی میکردند و آرزویشان این بود که انتخابات هر سال برگذار شود تا آنها شاد باشند یعنی 20 روز شادی در یک سال راضیشان میکرد
جای امید را در آنهمه شلوغی خالی کردم

دلم از این شادی کاذب گرفت
شب بعد از اعلام نتایج زمانیکه خواستم از منزل شاگردم(همین سه کوچه بالاتر)برگردم میان مردمی که با بوق زدن اعتراض میکردند و ده ها پلیس گیر افتادم ترسیدم
از نا امنی
آخر شب همان جوانهایی که شادی میکردند به خیابانها ریخته بودند و فریاد الله اکبر سر می دادند و با به آتش کشیدن اعتراض خود را نشان میدادند
نیمه های شب در میان آنهمه دود و داد عده ای جوان دیگر با کلاه کاسکت و چماق بر سر گروه اول ریختند و در گیری ایجاد شد
اشکهایم سرازیر شد
نه از ترس و نا امنی
از اینکه آنها که بزرگ این مرز و بوم هستند چگونه راضی میشوند که دو دستگی در میان این جوانها بوجود بیاید
و بر سر تصمیمی که آنها گرفته اند همدیگر را بزنند
جای خودم را در کنار امید اینبار خالی کردم